Słowo kończące się na K na P
Pospolite słowo; na końcu litera 'k'.
Nazwa narodowości; kończy się na 'k'.
Codzienne słowo; końcówka to 'k'.
Rzeczownik pospolity, finał to litera 'k'.
Znane słowo; ostatnia litera to 'k'.
Nazwa koloru kart; kończy się na 'k'.
Poprawne słowo (puk włosów); końcówka 'k'.
Poprawny rzeczownik; kończy się na 'k'.
Zwierzę; słowo kończy się literą 'k'.
Imię męskie; poprawne, na końcu 'k'.
Prawdziwe słowo; ostatnia litera to 'k'.
Przedmiot szkolny; końcówka to 'k'.
Znany wyraz; koniec na literę 'k'.
Zdrobniałe imię; poprawne, kończy się na 'k'.
Rzeczownik; wyraz kończy się na 'k'.
Pustak to polska nazwa pustej cegły lub bloczka budowlanego.
Plik oznacza uporządkowany zbiór danych zapisany w komputerze.
Piknik to wypoczynek na świeżym powietrzu połączony z posiłkiem.
Plecak służy do przenoszenia rzeczy na plecach.
Potoczne określenie osoby nadużywającej alkoholu.
Potoczne słowo na wiązkę, np. pęk kluczy.
Piesek to zdrobniała, pieszczotliwa nazwa psa.
Krótki, wysoki dźwięk, np. pisk opon.
Tradycyjne ciasto korzenne, znane zwłaszcza w Toruniu.
Zapakowany przedmiot, pakunek to po prostu paczka.
Mały płot lub też ryba słodkowodna z rodziny karpiowatych.
Przybór szkolny na długopisy i ołówki.
Część ciała na brzuchu, blizna po pępowinie.
Mały element gry planszowej, poruszany po planszy.
Rzeźba upamiętniająca osobę lub wydarzenie historyczne.
Luźne ziarna mineralne, składnik plaż i pustyń.
Urządzenie do pieczenia w kuchni, zwykle w zabudowie.
Dzień tygodnia, często kojarzony z początkiem weekendu.
Wyraz dźwiękonaśladowczy, np. pyknięcie zapalniczki.
Mały kawałek papieru, np. papierek po cukierku.
Zdrobnienie imienia Paweł, popularne w Polsce.
„Puk puk” to popularna forma naśladowania pukania do drzwi.
Poprawne polskie słowo, rzeczownik na „-yk”, kończy się „k”.
„Palnik” – część urządzeń grzewczych, np. kuchenki gazowej.
Obraźliwe, ale istniejące słowo na prostą, niekulturalną osobę.
„Panek” – nazwisko i zdrobnienie od „pan”.
„Placek” – ciasto pieczone, też placki ziemniaczane.
„Punk” – subkultura muzyczna, utrwalone słowo w polszczyźnie.
„Pryk” – potocznie o starszym mężczyźnie, żartobliwie.
Poranek to początkowa część dnia, przed południem.
Policzek to część twarzy znajdująca się pod okiem.
„Paluszek” – cienka przekąska lub mały palec.
„Popek” – nazwisko/pseudonim, poprawna nazwa własna.
„Pomidorek” – zdrobnienie od pomidor, np. mały pomidor.
„Pajacyk” – zabawka lub postać w cyrkowym stroju.
„Pułk” – jednostka wojskowa w strukturze armii.
„Polityk” – osoba zajmująca się polityką zawodowo.
„Pałąk” – wygięty element konstrukcji, np. pałąk słuchawek.
„Puszek” – zdrobnienie od puch; też imię dla kota.
„Pisklak” – młode ptaka, np. kurczak tuż po wykluciu.
„Prosiak” – potocznie o młodej świni, małym wieprzku.
„Przemek” – popularne zdrobnienie imienia Przemysław.
Mały płomień ognia, także metaforycznie.
Rzeczownik, typ małego parostatku, potocznie ok.
Zdrobnienie od pantofel, mały but lub butek.
Cienki kawałek czegoś, np. śniegu lub płatków.
Słupek, kołek w ziemi, klasyczne polskie słowo.
Ten, kto pływa; też typ sportowca, poprawne.
Nazwisko/portal, w polszczyźnie przyjęta forma.
Pysk zwierzęcia, też kolokwialnie o twarzy.
Sproszkowana substancja, np. do prania.
Potoczne określenie psa, pieszczotliwe.
Zdrobnienie od ptak, mały ptaszek, potocznie.
Maskotka wypchana pluszem, popularna zabawka.
Mała zmiana na skórze, łagodna grudka barwnikowa.
Ponury człowiek, gderliwiec; znane z baśni.
W chemii i matematyce: element pierwiastka.
Policzek, część twarzy; forma gwarowa/potoczna.
Dźwięk pluskania wody, onomatopeja utrwalona.
Mały pień drzewa; reszta po ścięciu pnia.
Dźwięk pstryknięcia palcami, przełącznikiem.
Polskie miasto nad Wisłą, nazwa własna.
Narzędzie do piłowania, np. metalu czy paznokci.
Zdrobnienie od „piłkarz”, też stół do gry w piłkarzyki.
Osoba wykonująca zawód prawniczy, np. adwokat.
Zdrobnienie od „pompon”; mały ozdobny pompon.
Pocisk to ładunek miotany z broni palnej lub armatu.
Drewniany pień drzewa, końcówka „k”, jak trzeba.
Warzywo korzeniowe, też nazwisko; dawniej popularne.
Zeszyt do zapisków wspomnień, sekretów, przeżyć.
Stożkowy znacznik drogowy; też dawniej sługa.
Pokrak to potoczne określenie osoby niezgrabnej lub niezdarnej.
Polskie nazwisko, znane m.in. z filmu „Sami swoi”.
Potocznie „plastik” = tworzywo sztuczne, dobre „k”.
Ozdobny pierścień z oczkiem, noszony na palcu ręki.
Historycznie niższy sługa/robotnik rolny na wsi.
Ogrodzony wybieg dla koni lub bydła, tor do jazdy.
Orden på listan Słowo kończące się na K na P kommer från spelare av ordleken Stad, Land, Flod.